Datum: 25-08-2019 - 20:14
08
mrt
'19
Uit je BOL gaan met......Marjan Jager.
Geschreven door Redactie Blik Op Lisse

Uit je BOL gaan met......Marjan Jager.

De  rubriek waar steeds andere bekende mensen uit Lisse en Lisserbroek aan het woord komen. Zij beantwoorden een aantal vragen over zichzelf.
Dit keer is het de beurt aan .......

Van wie ben je er een?

Mijn naam is Marjan, ik ben 43 jaar en ik woon met veel plezier in Lisserbroek sinds oktober 2005. Ik ben geboren in een klein dorpje in Friesland. Mijn ouders zijn Eit en Wiesje de Vries. Ik heb de eerste 20 jaar van mijn leven in Friesland gewoond en dus ook op school gezeten. Ik ben getrouwd met Jan. We komen allebei van de Friese grond. De Friese taal is dan ook mijn moedertaal en omdat mijn man ook Fries is, spreken wij hier in huis Fries. Natuurlijk niet als er mensen bij zijn die dat niet verstaan. Ook nu we 3 kinderen hebben blijven we dat doen. Ik ben dus getrouwd en we hebben 3 kinderen. Morris van 13, hij zit intussen op de middelbare school, Mayra van 11, zij zit in groep 8 van de basisschool en Anwar van 6, hij zit in groep 3 van de basisschool hier in Lisserbroek.  Voor we in Lisserbroek kwamen wonen hebben we eerst 8 jaar in Woerden gewoond en gewerkt. Ik werkte daar als Verpleegkundige op een cardiologie afdeling in het ziekenhuis. Ik werkte 32 uur en wisseldiensten dus dat was een druk bestaan. Toen ik zwanger was hebben we dit dorp gevonden doordat er nieuwe huizen werden gebouwd in de muntstraat. Mijn man werkte in Noordwijk en dat vonden we wel een goede woon-werk afstand. Het dorp beviel ons wel en we besloten de stap te wagen. Weer een andere woonplaats, maar een dorp leek ons heerlijk om op te groeien voor onze zoon als hij geboren werd.

Je jeugdjaren: hoe kijk je daarop terug?

Opgegroeid zijn in een dorp met 1000 inwoners is mij achteraf goed bevallen. Ik denk ook dat ik daarom naar Lisserbroek verhuizen als thuiskomen heb ervaren. Het gevoel van knusheid. Sociale controle maar niet té. Ik besloot te stoppen met werken en 100% moeder te zijn voor onze toen 2 maanden oude zoon Morris.
Mijn jeugd verliep zoals bij een gemiddeld kind denk ik. Een beschermde omgeving; vader die voltijd werkt, moeder thuis, 1 oudere zus. School in het dorp op loopafstand, net als hier. Later deed ik, net als mijn ouders vrijwilligerswerk in het dorpshuis. Broodmaaltijden verzorgen voor vieringen van dorpsbewoners ed. Ook zat ik 5 jaar bij de plaatselijke oudejaarsvereniging waar we een show maakten met sketches en liedjes over dingen die er gebeurd waren het afgelopen jaar, wat we dan uitvoerden om 0:45 op nieuwjaarsmorgen in het dorpshuis. Dikke lol met 8 jongeren. Na ruim 30 jaar bestaan is het enkele jaren geleden gestopt.

Uitgaan kon in het op fietsafstand gelegen dorp en daar maakten we dan ook iedere zaterdagavond gebruik van. Ik ging naar de middelbare school op 2 km afstand en daarna naar Leeuwarden op 40 km afstand, dat was dan ook wel even wennen. Ik deed de middelbare opleiding tot verpleegster en later de verkorte hbo-verpleegkunde opleiding. Dan is er ineens 6 jaar school voorbij en moet je werk vinden. Omdat Jan, mijn vriend en nu echtgenoot in Woerden solliciteerde deed ik dat ook en een half jaar later woonden we in Woerden en werkten we daar allebei voltijd. In het weekend gingen we vaak naar onze ouders om daar uit te gaan met vrienden. 
 
Een ontroerend, emotioneel moment uit je leven.

Een paar momenten dan: Mijn bruiloft en de geboorte van de kinderen absoluut. Wat een mooie momenten. Ik wou zo graag ooit trouwen en me Sissi voelen in een mooie jurk, een dag prinses zijn. Mijn meisjes droom.
Maar ook het plotselinge overlijden van mijn lieve schoonvader een jaar voor onze jongste zoon geboren werd was erg emotioneel en kan me nog aan het huilen maken bij het zien van foto’s en filmpjes.

Waar word je gelukkig van?

Reizen over onze mooie wereld. De vrijheid die dat geeft, het ontmoeten van mensen van andere culturen en het ruiken van geuren en eten van lokale lekkernijen, mmm. In 2002 reisden Jan en ik voor het eerst naar Azië en daar zijn we duidelijk ons hart verloren. Vele mooie reizen volgden
Maar ik kan ook gelukkig worden van een wandeling met onze kinderen in de Amsterdamse waterleidingduinen of als ik alleen of met een vriendin een rondje turfspoor loop en ik een mooie zonsondergang zie bijvoorbeeld.

Wat zijn je hobby’s?

Wandelen, alleen, met het gezin of met vriendinnen, uurtje; een middag of een wandeltocht van 20 km, ik vind het allemaal heerlijk. Een luxe hobby is reizen. Maar ik kan niet echt zeggen dat dat een hobby is, dat is meer een passie. We hebben zelf een website waar we alles opzetten in verhaalvorm en vele foto’s.
Spelletjes doen met de kinderen of ‘kolonisten van Catan’ spelen met vrienden; dat hebben we toevallig weer net nieuw leven in geblazen. Buiten in de zon een bakkie koffie en een goed boek vind ik ook heerlijk.  En puzzelen, wasgij puzzels zijn favoriet en dan van 1000 stukjes.

Je zet je in voor fietsmaatjes van het Welzijnskompas. Kan je hier iets over vertellen.

Ik zette me in voor dit mooie initiatief, omdat ik een bekende dit zag doen. Ik dacht dat kan ik ook! Ik heb best wel een ochtend over om met iemand een fijne ochtend te hebben op zo’n duo fiets. Dit deed ik een jaar ongeveer toen welzijn de fietsen graag wilde overdragen aan een groep mensen die dan zelf een stichting zouden opzetten.

Dat hebben we gedaan. Mei 2018 zijn we met een groepje vrijwilligers die reeds fietsten via Welzijnskompas en een paar mensen die dit initiatief wilden helpen opstarten een stichting begonnen. Met hulp van de collega’s van stichting fietsmaatjes NL zijn we met een paar maanden intensief werken zelf stichting fietsmaatjes Hillegom Lisse gestart. We hebben een website en doen er heel veel aan om dit tot een succes te maken. Iedereen heeft zijn functie/expertise. Ik ben coördinator, wat betekent dat ik de gasten en de vrijwilligersklik/match regel samen met mijn collega uit Lisse. Met onze twee collega’s in Hillegom zorgen wij voor het verdere reilen en zeilen rondom de vrijwilligers en gasten. Bij een aanmelding van gast en of vrijwilliger bezoeken we ze en komen we tot de conclusie of dit een geschikte persoon is. We kijken waar een gaatje is op het rooster (wat we ook zelf maken en onderhouden) en regelen een proefrit met de duo fiets. Ook hiervoor hebben we een paar vrijwilligers bereid gevonden dit te doen. Als alles in orde lijkt gaan de gast en vrijwilliger met elkaar op een afgesproken moment fietsen. De vrijwilligers koppelen terug hoe het was en we nemen contact op met de gast wat hij/zij ervan vond. Is alles goed geweest dan zien ze elkaar de volgende week weer. De gasten en vrijwilligers kunnen aangeven hoe frequent ze willen fietsen, wij kunnen daar dan rekening mee houden in het rooster.

Verder onderhouden we de contacten met de gasten en vrijwilligers, zorgen voor een kaart op verjaardag en andere gelegenheden en houden we in de gaten of de klik nog oké is. We zorgen dat ze allen op de hoogte gehouden worden m.b.t. nieuwtjes d.m.v. e-mails en door berichten in de vrijwilligers app. Gasten houden we op de hoogte door de vrijwilligers op de hoogte te stellen, als de vrijwilliger dan een afspraak heeft kan hij/zij zijn maatje op de hoogte brengen of we sturen informatie met de post. Afgelopen januari hebben we een nieuwjaarsborrel georganiseerd. We mochten een ruimte gebruiken bij Rustoord. en ook daar hadden we wat hapjes voor ons gemaakt om uit te delen. We hebben hier alle vrijwilligers alle laatste nieuwtjes kunnen vertellen en we hebben met elkaar kunnen praten en ervaringen uit kunnen wisselen. Het was een zeer geslaagde avond. Mijn man maakte de foto’s en die staan intussen op onze website. Vorige week waren we nog met fiets en al in onze Meerkoet. De seniorenmiddag bezoeken. We hebben uitleg gegeven en ieder die vragen had kon die stellen. We hebben 1 dame van 90 jaar kunnen enthousiasmeren en ik hoop dat vele morgen volgen. Ook vrijwilligers kunnen zich via ons opgeven.

Waar ben je vooral trots op?

Op ons team van enthousiaste mensen die op hun vlak hun stinkende best doen om dit groots aan te pakken, we willen echt heel graag zoveel mogelijk mensen de mogelijkheid bieden om door onze mooie streek te fietsen, buiten te zijn, een ochtend of middag afleiding te hebben, een praatje te hebben. Te doen wat ze misschien al even niet meer kunnen doordat hun leeftijd en/of gezondheidstoestand dat niet meer toelaat. Eenzaamheid tegengaan, want ik denk dat dat is wat wel hiermee ook bereiken. Doordat iedereen zo verschrikkelijk hard zijn best doet hebben we dit jaar al 2 nieuwe fietsen kunnen aanschaffen. In Hillegom gaat die snel in gebruik, bij ons hangt het nog even af van stalling.

Wat is een eigenschap van jou die nog weinig mensen weten?

Oei, ik denk dat mensen die mij zien wel gauw doorhebben dat ik een gemakkelijke prater ben. Dus dat is het niet. Misschien het feit dat ik begaan ben met oudere mensen, graag iets doen voor een ander en daar niks voor terug verwacht, naastenliefde noem ik dat.

Wat wil je zeker nog doen? De zogenaamde to do list.

Nee, ik heb geen echte to do list. Ik pak de kansen die ik pakken kan en laat ze gaan als het niet goed voelt. Eigenlijk wil ik nog iets doen wat ik in mijn opleiding geleerd heb. Ik gebruik nu mijn “skills” in het vrijwilligerswerk, maar ik kijk ook om me heen naar een leuke baan die ik kan combineren met thuis.

Wat wil je nog kwijt dat hierboven nog niet vermeld staat?

Twee dingen
• Mijn slogan is “laten we wat meer naar elkaar omkijken!’.
• De website van fietsmaatjes voor informatie en natuurlijk om jezelf of iemand op te geven als vrijwilliger of gast.

Welke  bekende (man/vrouw) voor Lisse(rbroek) heeft Marjan Jager genomineerd?