Datum: 20-06-2019 - 12:04
09
feb
'19
Uit je BOL gaan met......Paul Croese.
Geschreven door Redactie Blik Op Lisse

Uit je BOL gaan met......Paul Croese.

De  rubriek waar steeds andere bekende mensen uit Lisse en Lisserbroek aan het woord komen. Zij beantwoorden een aantal vragen over zichzelf.
Dit keer is het de beurt aan .....Paul Croese.

Van wie ben je er een?

Mijn vader was Amsterdammer en mijn moeder kwam uit Breukelen. Beide leven niet meer. Ik kom uit een gezin van 4 kinderen, 2 halfzussen en één broer waarvan de laatste is overleden.

Je jeugdjaren: hoe kijk je daarop terug?

Misschien klinkt het vreemd maar van mijn jeugdjaren kan ik mij niet zoveel meer herinneren. Ik ben toch iemand die liever vooruit kijkt dan terugkijkt. Ik ben geboren in Hoofddorp en heb een normale jeugd gehad. Op mijn 13e overleed mijn vader. Twee jaar later ben ik begonnen met vrijwilligerswerk. Mijn moeder was bestuurslid van een club die een keer in de maand een soos organiseerde voor mensen met een verstandelijk beperking. Ik ben daar met twee vrienden gaan zorgen voor de muziek. Vanaf mijn 18e ben ik coördinator geworden van die club en heb samen met anderen er voor gezorgd dat er meer activiteiten georganiseerd werden voor de doelgroep. De stichting kreeg ook de beschikking over een eigen clubgebouw waardoor er nog meer mogelijkheden ontstonden om activiteiten te organiseren. Met een hele groep vrijwilligers waren wij vaak door de weeks en in het weekend bezig om het houten gebouwtje te onderhouden of gewoon om daar gezellig samen te zijn. Na een aantal jaren kwam het idee om het clubgebouw te gaan vernieuwen en daar was geld voor nodig. Met een groep zijn we toen jaarlijks fancy fairs en rommelmarkten gaan organiseren op toen nog Koninginnendag. Het geld werd gebruikt om te sparen voor een nieuw stenen gebouw die er uiteindelijk ook kwam. Inmiddels had ik de functie van mijn moeder overgenomen en beheerde de financiën van de club. Na bijna 25 jaar actief te zijn geweest zocht ik een andere uitdaging. Bij mijn afscheid ontving ik van de gemeente Haarlemmermeer de erespeld waar ik tot op de dag van vandaag ontzettend trots op ben. In 1986 zijn wij in Lisserbroek komen. Mijn partner werd actief op de basisschool later bij het seniorenwerk en ik ging volleyballen bij Liusna. Eerst gewoon zelf in beweging zijn maar al gauw ging ik training geven aan de jeugd en aan de recreanten. Bij deze vereniging ben ik ruim vijf jaar voorzitter geweest. Na zo ongeveer 20 jaar ben ik hiermee gestopt omdat ik zelf niet meer actief volleybalde. Maar binnen de familie was deze sport al ingeburgerd. Mijn dochter die als kind al bij Liusna is gaan volleyballen doet dat nog steeds en naast het sporten is zij ook actief bij de jeugd. Overigens is haar vriend ook actief op het gebied van volleyballen. In Lisserbroek ben ik andere uitdagingen aangegaan: ik ben tien jaar voorzitter geweest van Stichting Dorpsbelangen Lisserbroek die ook de exploitatie van dorpshuis De Meerkoet in handen had. Omdat ik daar actief in participeerde was het voor mij ook vanzelfsprekend dat ik ging helpen bij activiteiten die georganiseerd werden in het dorpshuis. Ik beheerde ook de website van het dorpshuis en maakte daarom veel foto’s van evenementen die in Lisserbroek georganiseerd werden. Het succes van de exploitatie van het dorpshuis leidde er toe dat binnen het bestuur de discussie ontstond of het nog wel verantwoord was om als vrijwilliger de verantwoordelijkheid te hebben voor de exploitatie. Omdat er ook steeds minder bestuursleden waren is besloten om de Stichting dorpsbelangen op te heffen en de exploitatie uit handen te geven. Dat is niet door iedere Lisserbroeker in dank afgenomen maar ja als er geen bestuursleden zijn kun je niet anders en er moet wel continuïteit zijn want dorpshuis De Meerkoet is het centrum waar veel activiteiten plaatsvinden. Stichting Meerwaarde heeft een tijdje de exploitatie gedaan die later is overgenomen door Stichting Maatvast. Ik ben wel actief gebleven bij diverse activiteiten. Zo deed ik samen met mijn vrouw de muntverkoop bij verschillende evenementen en dat doen we nog steeds met veel plezier. Daarnaast ben ik actief voor het seniorenwerk Lisserbroek. Naast de functie als penningmeester kook ik sinds ongeveer een jaar een keer in de maand voor de senioren. Iedere keer is het weer een genot om te zien dat de ongeveer 80 senioren genieten van hun maaltijd. Ik kook dan wel maar de seniorensoos en de maaltijden zijn alleen mogelijk door de inzet van de vrijwillige gastdames en heren. Namens het seniorenwerk voor Lisserbroek onderhoud ik het brengparkje en de papiercontainer bij dorpshuis De Meerkoet. Ik heb het in 2018 ontzettend leuk gevonden om tijdens de kindervakantiedagen in Lisserbroek actief in de keuken aan het werk te zijn en een radartje te zijn bij de vele jonge en enthousiaste medewerkers die het al meer dan 40 jaar mogelijk maken om een week vol plezier te brengen aan de jeugd van Lisserbroek.
Voor Stichting Maatvast ben ik voorzitter van de programmacommissie die voor het bestuur feitelijk de ogen en oren zijn. De programmacommissie is Haarlemmermeer breed actief. Ook ben ik ruim 10 jaar actief geweest voor de IJs- en Skeelerclub Lisserbroek. Eerst als voorzitter van de skeelercommissie en later als secretaris. Op dit moment ben ik weer actief in de nieuwe dorpsraad Lisserbroek als secretaris en ben mede beheerder van het Platform Lisserbroekonline.nl. Sinds april 2018 ben ik voorzitter van de lokale politieke partij HAP (Haarlemmermeerse Actieve Politiek) en ben trots op de zetelwinst die behaald is tijdens de gemeenteraadsverkiezingen afgelopen november en dat HAP opnieuw deel uitmaakt van het college. Voor mij is al jaren de traditie om in de laatste week van december oliebollen te bakken voor mensen uit de buurt en onze plaatselijke vuurwerkverkooppunt. Een goede oliebol vind ik overigens best lekker en als ik de complimenten die ik krijg voor mijn oliebollen moet geloven dan zijn mijn oliebollen best wel lekker. In 2018 heb ik zo’n 20 kg oliebollenmix verwerkt tot oliebol.

Een ontroerend, emotioneel moment uit je leven.

In mijn leven (nu 64 jaar) zijn er best veel leuke en mindere emotionele momenten geweest zowel in privésfeer als op gebied van vrijwilligerswerk en in mijn werk. Ik zou daar heel erg over kunnen uitweiden maar voor mij blijft op dit moment nog wel het meest ontroerende moment dat mijn vrouw en ik in december 2017 door de kersverse burgemeester van de Haarlemmermeer Onno Hoes een lintje kregen. Vooral de wijze waarop bezorgen mijn vrouw en ik nog steeds kippenvel als we er op terugkijken. Eerst kreeg mijn vrouw haar lintje en dat vond ik fantastisch want zij is altijd actief geweest op velerlei gebied niet alleen in Lisserbroek maar ook in de Bollenstreek. Volkomen verrast was ik dan ook dat de eer ook mij ten deel viel. Het leuke is dat het een verrassing was waarbij heel veel mensen betrokken zijn geweest. In de privésfeer zijn er toch de leuke momenten die overheersen: het verzoek om getuige te zijn bij het huwelijk van zoonlief en schoondochter, de komst van twee prachtige en leuke kleinkinderen, een leuk feest met veel mensen bij ons 40 jarig huwelijk om er een paar te noemen. Minder leuke momenten heb ik beleefd met een burn-out. Het kan ook wel eens teveel worden en in die periode vielen alle minder leuken dingen samen. Ik heb daardoor wel geleerd om heel erg te relativeren.

Waar word je gelukkig van?

Als ik zie dat mensen genieten van activiteiten en evenementen waaraan ik een bijdrage heb geleverd krijg ik een warm gevoel en geeft veel energie om er mee door te gaan. Ik kan dan stilletjes in een hoekje genieten van het plezier dat anderen hebben. Maar als mensen mij een compliment geven dan glunder ik van oor tot oor.

Wat is een eigenschap van jou die weinig mensen nog weten?

Eigenlijk ben ik wel een open boek. Ik heb en vervul nog tal van functies op bestuurlijk vlak maar ben zeker niet te beroerd om mijn handen uit de mouwen te steken. Als bestuurder van een club of partij moet je vaak weloverwogen beslissingen nemen. Voordat ik met een voorstel kom ben ik daar in mijn hoofd vrij lang mee bezig. Dat is wat mensen niet zien. Om beslissingen te nemen luister ik naar anderen om mijn mening vorm te geven. Het kan dus best zo zijn dat het lijkt alsof ik niet deelneem aan gesprekken maar neem maar van mij aan dat luisteren naar anderen ontzettend belangrijk en leerzaam is en helaas constateer ik dat veel mensen niet kunnen of misschien wel niet willen luisteren en allen met zich zelf bezig zijn. Een andere eigenschap is dat ik bij alles wat ik doe zoek naar consensus. Eenzijdige beslissingen zijn nooit goed. Ik zoek naar draagvlak en kan dan ook best chagrijnig om worden als iemand iets doet zonder vooraf overleg te voeren. Waar ik minder gelukkig van word is als er mensen zijn die ten koste van andere iets voor elkaar willen krijgen. Mijn denkpatroon gaat uit van algemeen belang en ik stoor mij aan mensen die alleen aan zichzelf denken.

Je bent 40 jaar onderwijzer geweest. Welk moment komt het eerste in je hierop terugkijkt?

Ik ben leraar geworden omdat ik het leuk vond om kinderen in de volle ontwikkeling iets mee te geven waar ze later misschien iets aan kunnen hebben. Vanaf mijn 18e jaar sta ik voor de klas en heb dat altijd met volle overtuiging gedaan, niet alleen als leraar maar ook als leerjaarcoördinator. En toegegeven het was niet altijd makkelijk in een multiculturele omgeving als Amsterdam Noord en op een VMBO school waar alle maatschappelijke problemen in de samenleving op één plek samenkomen. Echter de diversiteit was altijd wel boeiend. Toch vond ik het na 43 jaar genoeg en geniet nu met volle teugen van mijn pensioen. Tijdens mijn werkzame periode ben ik niet alleen actief geweest als docent. Ik ben jaren voorzitter geweest van de Medezeggenschapsraad en tal van onderwijsontwikkelingen zowel landelijk als ook op mijn eigen werkomgeving voorbij zien komen. Trots ben ik ook dat ik in 2000 gevraagd werd door een uitgever om mee te werken aan een geheel nieuwe VMBO methode voor de afdelingen administratie en Handel en administratie. Het leuke is dat zelfs mijn schoondochter les geeft gekregen uit boeken die ik geschreven heb.

De lijst met activiteiten waarbij je betrokken bent is zeer uitgebreid, bijvoorbeeld: Voorzitter van HAP, secretaris van de dorpsraad, penningmeester van seniorenwerk Lisserbroek, medebeheerder van Lisserbroekonline.nl, voorzitter van programmacommissie vanuit Maatvast. Ook was je secretaris van de ijs- en skeelerclub, gaf je trainingen, was je scheidsrechter en fotografeer je graag. Naar welk evenement/activiteit kijk jij altijd het meest naar uit?

Ik kan er echt niet een noemen die er uitspringt. Als ik mij ergens voor inzet doe ik dat met volle overtuiging. Als dan de resultaten goed zijn en de organisatie waaraan ik een bijdrage heb geleverd goed zijn verlopen ben ik kritisch tevreden want ik probeer altijd voor mij zelf te evalueren wat er goed ging en de volgende keer beter moet en vooral wat ik anders moet gaan doen om een evenement nog beter te laten slagen. In de club waar ik indertijd coördinator van was (de huidige Stichting De Aanloop die inmiddels meer dan 50 jaar bestaat) wordt nog steeds dezelfde organisatiestructuur gehanteerd die ik ooit samen met anderen heb bedacht. Blijkbaar werkt die structuur nog steeds naar volle tevredenheid.

Waar mogen ze je voor wakker maken?

Ik zou het niet weten. Ik lig veel wakker en denk dan aan de dingen die ik gedaan heb of nog moet gaan doen. Soms overvalt mij dan wel het gevoel dat ik eigenlijk wat meer ‘nee’ zou moeten zeggen op verzoeken die ik krijg maar ik vind het eigenlijk niet prettig als ik iemand moet teleurstellen. Dus als je mij ’s nacht wakker maakt om nieuwe ideeën te bespreken bij een goed glas gevuld met whisky of goede rode wijn en een broodje shoarma dan ben ik klaar wakker. Maar als ik ’s morgens vroeg wakker wordt gebeld en het verzoek krijg om op onze twee kleinkinderen en eventueel op de hond te passen dan kan ik geen ‘nee’ zeggen. Ongetwijfeld komt dat omdat het leuke kinderen zijn om over de vloer te hebben.

Wat wil je zeker nog doen? De zogenaamde to do list.

Er zijn zoveel leuke dingen die ik nu toe dat er weinig tijd over is voor andere dingen. Sinds mijn pensionering hebben mijn vrouw en ik gezegd dat we wat regelmatiger een paar dagen op stap gaan. Het is dan moeilijk om data te prikken want er is altijd wel iets te doen waar wij bij betrokken zijn. Fietsen doe ik graag en veel. Enerzijds om in beweging te zijn anderzijds voor ontspanning. Bij mijn afscheid van mijn werk heb ik een E-reader gekregen en dagelijks probeer ik wel een uurtje te lezen maar dan moet ik mij er wel toe dwingen want er zijn ook andere dingen die gedaan moeten worden.
Soms zou ik wel eens willen dat ik even helemaal niets hoef te doen dan alleen lezen, fietsen, lekker eten of gewoon helemaal niets. Maar die gedachten duren nooit lang. Een cursus fotograferen wil ik nog wel eens gaan doen.

Wat wil je nog kwijt dat hierboven nog niet vermeld staat?

Mijn hele leven ben ik actief geweest voor anderen. Dat geldt ook voor mijn vrouw. Zelf vraag ik nauwelijks om hulp terwijl ik die misschien best wel eens nodig heb. Ik probeer altijd alles zelf op te lossen maar dat kan gewoon niet altijd. Samen met mijn vrouw zetten wij ons in voor anderen en vergeten onszelf daarbij regelmatig. Maatschappelijk gezien vind ik het bijzonder jammer dat de tolerantie bij mensen steeds verder afneemt. Er ontstaat een maatschappij waarbij mensen alleen aan zich zelf denken en vaak niet verder kijken dan hunzelf. Er zijn gelukkig wel tal van situaties waarin mensen wel tolerant zijn maar die krijgen te weinig aandacht van de media en dat is echt zonde. Het negatieve voert in de media de boventoon. Blijkbaar is het mooie wat in de samenleving gebeurt niet interessant voor de grote media en dat is jammer.

Welke  bekende (man/vrouw) voor Lisse(rbroek) heeft Paul Croese genomineerd?